piątek, 23 stycznia 2015







A może my tutaj zapomnieni
Na ziemi naszej, co kaprysem nieba
U studni jak wiadro dryfujemy
Tam gdzie niczego już dawno nie ma?
A.Ziemianin

 

9 komentarzy:

  1. Niebo płonie i jest niesamowite. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Od razzu tam zapomnieni? Sami chowamy się przed innymi.

    OdpowiedzUsuń
  3. Piękne! Wiele pozostaje w Nas, choć wkoło pustynia.

    OdpowiedzUsuń
  4. Istny pożar. Piękne kolory!

    OdpowiedzUsuń
  5. słuszny wiersz do zdjęcia... :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Niebo... ogień, kapryśne, kiedy płonie...

    OdpowiedzUsuń
  7. wooow, ale piękny zachód !!!!!!!!

    OdpowiedzUsuń
  8. Piękne! Tyle kolorów w jednym skrawku nieba...

    OdpowiedzUsuń